Hταν ένα μαγιάτικο απόγευμα του 1990 που πήγα στο σπίτι του Σταμάτη Σπανουδάκη για να με ακούσει. Λίγες μέρες μετά την ακρόαση μου πρότεινε να κάνουμε ένα δίσκο. Ήταν τεράστια η χαρά μου, όλο το καλοκαίρι ηχογραφούσαμε το δίσκο και το φθινόπωρο βγήκε στην αγορά.

            Σε λίγες εβδομάδες έγινε τεράστια επιτυχία το “Λάθος εποχή”. Όλα τα μέσα ενημέρωσης αγκαλιάσανε με ενδιαφέρον εκείνο το παιδί με τα μακριά κοκκινόξανθα μαλλιά και την αισθαντική φωνή, που τραγουδούσε για τους προβληματισμούς της σύγχρονης κοινωνίας μέσα από τον έρωτα. Από τότε πέρασαν 16 χρόνια.

            Έκανα 16 δίσκους και αρκετές συμμετοχές, συνεργάστηκα σχεδόν με όλους τους συνθέτες και στιχουργούς του τόπου μας και με πολλούς από αυτούς έκανα και τραγούδια. Είναι αλήθεια, βέβαια, πως αμέλησα λίγο το τραγούδι, ειδικά το σύγχρονο, έναντι του παραδοσιακού που του αφιερώθηκα πιο ζεστά, κάνοντας άλλα πιο βαθιά πράγματα μέσα από ένα πολύ ιδιαίτερο και πλατύ ρεπερτόριο.

            Στη διάρκεια αυτής της πορείας, λοιπόν, των 16 χρόνων, τραγούδησα τραγούδια που φτάσανε στις καρδιές των Ελλήνων και τραγουδηθήκανε από εκατομμύρια στόματα. Τραγούδια σε πρώτη εκτέλεση με τη φωνή μου, αλλά και άλλα σε δεύτερη η οποία προσδιόρισε εξαρχής την παρουσία τους, όπως και παραδοσιακά τραγούδια γνωστά και άγνωστα που χαρακτηρίσανε τη φωνή μου, αλλά και χαρακτηρίστηκαν από αυτήν. Αυτή είναι μια δυνατότητα που μας δίνει η τέχνη, να επικοινωνούμε την ωφέλεια του αποστάγματος των τραγουδιών που ερμηνεύουμε, διοχετεύοντάς την μέσα από τον ήχο και τη στάση μας, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα ότι μας χαρίστηκε, εναρμονίζοντάς το με το βασικό προορισμό της αποστολής μας, να το προσφέρουμε δηλαδή προς όφελος των συνανθρώπων μας.

Είναι υπέροχο να παρακολουθεί κανείς αυτή τη διαδικασία, πώς, δηλαδή, ενώ πασχίζεις με τον συνθέτη και το στιχουργό, που είναι πλέον φίλοι σου, να καταγράψεις ένα υλικό που ανήκει μόνο σε σας, κάνοντας τα σπίτια τους σπίτι σου και δουλεύοντας σε ένα τελείως οικογενειακό περιβάλλον ελαχίστων ανθρώπων γύρω σου, ή καταγράφοντας ίχνος προς ίχνος τη μελέτη και την πεντακάθαρη συμπεριφορά της παράδοσής μας παρέα με τους σπάνιους και πολύτιμους εργάτες της, γίνεται το αποτέλεσμα αυτής της προσωπικής δουλειάς σε λίγο καιρό κτήμα χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων, τόσο δυνατά που να τους ανήκει εν τέλει.

            Βέβαια, ένα από τα πολύτιμα πράγματα που έμαθα σε αυτή τη δουλειά, αν μπορώ να τη λέω δουλειά, είναι πως ό,τι κάνουμε εμείς οι καλλιτέχνες του τραγουδιού καταλήγει στον κόσμο και από τη στιγμή που το διαθέτεις προς απόκτηση παύει να ’ναι δικό σου. Βέβαια, τίποτα από τα δώρα της ζωής δεν ανήκει σε έναν, αλλά σε όλους. Είναι σαν τους γονείς, που όταν μεγαλώσουν τα παιδιά τους τα αφήνουν να προχωρήσουν υπεύθυνα μόνα τους, μια και ανήκουν στην ευρύτερη κοινωνία, να δώσουν και να πάρουν, να αφήσουν το στίγμα τους στην κοινή πορεία όλων, μέσα σε μια κοινωνία που όλα είναι δικά μας και τίποτα δε μας ανήκει.

            Ώρες πολλές, ξενύχτια, προσθέσεις, αφαιρέσεις, συζητήσεις, διαφωνίες, ενθουσιασμοί.

            «…βάλε εκείνο το στίχο καλύτερα γιατί νομίζω πως αυτή τη στιγμή ο κόσμος δε θέλει δύσκολο λόγο στο στόμα του…», «…για μπες, βρε Πέτρο, να το τραγουδήσεις έτσι, να δούμε πώς θα είναι…», «…για κάνε μου, σε παρακαλώ, και εκείνη την ωραία τσαλκάντζα στο τέλος του πρώτου ρεφρέν ! α, και μήπως είναι καλύτερα να ξεχωρίσεις τα δύο σίγμα ; γιατί ακούγεται «..δάφνη στεφάνι φόρεσα..», ενώ είναι «…δάφνης στεφάνι φόρεσα….», «.. μισό λεπτό να τακτοποιήσω το μικρόφωνο…», «…δεν μπορώ να τραγουδήσω βρε παιδιά ο ήχος του κλαρίνου με ξετινάζει, με συγκλονίζει…», «…πως το κανες αυτό Μιχάλη μου με τον κεμεντζέ!, να το βάλω στη φωνή μου να πώ αυτή τη φράση μ’αυτό το γύρισμα; πολύ αποσταγμένη τσαλκάντzα…», oτραγουδιστής μέσα στο χώρο ηχογράφησης και ο συνθέτης με το στιχουργό ενίοτε απέναντι και ο ηχολήπτης να «κλέβει» τις στιγμές…

            Κάπως έτσι εξελίσσονται οι ατέλειωτες ώρες στις πρόβες και το ξεστάχυασμα των τραγουδιών εντός και εκτός του στούντιο. Η μεγαλύτερη, όμως, ομορφιά κρύβεται στη στιγμή που ακούς αυτή την κοπιαστική προσπάθεια και την άξια καταγραφή τέχνης από το στόμα χιλιάδων θεατών- ακροατών στα γήπεδα και στα θέατρα.

            Πολλές φορές, ακόμη και αν ένα τραγούδι γίνει επιτυχία και τραγουδιέται χρόνια, τη στιγμή της συναυλίας, όταν το αφήνω στον κόσμο, απορώ πώς όλοι ξέρουν κάτι τόσο προσωπικό. Γιατί το τραγούδι είναι πολύ προσωπικό, έτσι αισθάνομαι εγώ, όταν το καταγράφω και το ολοκληρώνω αφήνω την ψυχή μου να βγάλει και να αποτυπώσει την αλήθεια της, δεν αφήνω ούτε στάλα από την υγρασία της. Να, λοιπόν, που η εταιρεία μου UniversalMusicμε αγκαλιάζει για άλλη μια φορά και κυκλοφορεί αυτή την ενδιαφέρουσα, μάλλον, πορεία σε μια έκδοση που περιλαμβάνει την πυκνή και γνωστή πλευρά της μέχρι τώρα τραγουδιστικής μου καριέρας.

            Όλα αυτά τα χρόνια ό,τι έκανα σαν ερμηνευτής το έχει κυκλοφορήσει η ίδια εταιρεία, η πρώην Polygram& τώρα UniversalMusic. Δώστε μου την ευκαιρία να πω ένα ευχαριστώ για όλα αυτά τα 16 χρόνια σε όλους τους ανθρώπους που περάσανε το κατώφλι της και δουλέψαμε μαζί, είτε σε σχέση με την άμεση δημιουργία, είτε με την επικοινωνία της.

            Ελένη Βιτάλη σ’ ευχαριστώ που με έσπρωξες μπροστά στο κατώφλι του Ελληνικού τραγουδιού, όταν μπουσουλούσα.

            Σταμάτη Σπανουδάκη, σ’ ευχαριστώ για την πόρτα που μου άνοιξες να μπω στο Ελληνικό τραγούδι, Μίκη Θεοδωράκη, σ’ ευχαριστώ που φόρτωσες τη φωνή μου με αξιοσύνη, Βίκο Αντύπα σ’ ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκες όταν ήθελα να κάνω τον πρώτο δίσκο με ύμνους στην δισκογραφική μου καριέρα…

            Χαρούλα Αλεξίου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Μανώλη Μητσιά, σας ευχαριστώ που δίπλα σας, στα πρώτα χρόνια της καριέρας μου, αισθανόμουν πως μάλλον αξίζω να ’μαι στο Ελληνικό τραγούδι, μια και γινόμουν άξιος να τραγουδώ με άξιους ερμηνευτές, αλλά και γιατί ανεχτήκατε την ανωριμότητα και τις ατέλειες μου σε αυτά τα πρώτα βήματα.

            Γιώργο Χατζηνάσιο, καλέ μου φίλε & συνεργάτη, σ’ ευχαριστώ που γέμισες το στόμα μου μελωδία με τα τραγούδια & τα συμφωνικά έργα σου, καθιερώνοντάς με μαζί με άλλους και σαν ερμηνευτή μεγάλων συμφωνικών έργων.

            Ευχαριστώ Νίκο Φιλιππίδη και Μιχάλη Καλιοντζίδη που με βοηθήσατε απλόχερα ώστε να αποτυπώσω καλύτερα με τη φωνή μου και τη στάση μου το χαρακτήρα της παράδοσής μας.

            Ευχαριστώ, Νίκο Χαϊκάλη, Κώστα Καλημέρη, Πασχάλη Μουχταρίδη, Εμμανουέλα Παυλίδου, ευχαριστώ Γιώργο Μακράκη, Άννα Αρχοντάκη & Πέτρο Παράσχη. 

            Ευχαριστώ, Γιώργο Παπαδάκη, Άννα Παναγιωταρέα, Ρούλα Κορομηλά & Γιώργο Αυτιά.

            Ευχαριστώ όλους σας, ιδιαίτερα εσάς που με στηρίζετε αυτά τα 16 χρόνια αγοράζοντας τους δίσκους μου και δίνοντας το παρόν σας στις συναυλίες μου, να είστε σίγουροι πως αν εσείς δεν αγοράζετε τους δίσκους μου και δεν έρχεστε στις συναυλίες μου εγώ δε μπορώ να αναπνέω σε αυτό το χώρο.

            Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω τον τωρινό Διευθύνοντα Σύμβουλο της UniversalMusic, το Θάνο Καραγρηγόρη, που με την αγάπη και την πίστη του στο καλό και το άξιο, όντας άξιος διευθυντής μιας εταιρείας που παράγει και επικοινωνεί την τέχνη της μουσικής, στηρίζει την προσπάθειά μου στην άξια τέχνη, στην παραγωγή ωφέλιμης δημιουργίας λόγου και μουσικής, μέσα σε καιρούς που δεν αφήνουν πια περιθώρια στην παραγωγή τέχνης.

Πέτρος Γαϊτάνος

Οκτώβριος 2006