Ἱκετήριος – περισσότερα

Εδώ και πολλά χρόνια είχα κατά νου να καταγράψω τον υπέροχο αυτόν Ικετήριο Κανόνα προς τον Κύριό μας, τον γλυκύτατο και ποθεινότατο Ιησού Χριστό! Υπάρχουν πολλοί κανόνες αφιερωμένοι στους θαυμαστούς αγίους τής Εκκλησίας μας, όπως και στην Παναγία μας. Σε αυτόν τον Ικετήριο Κανόνα οι δεήσεις μας αναπέμπονται απευθείας στον ίδιο τον Θεό! Ο κανόνας αυτός δεν είναι ενταγμένος στη λειτουργική ζωή τής Εκκλησίας μας· όμως, η κατά μόνας προσευχή δι’ αυτού μάς φέρνει σε κοινωνία με το ίδιο το πρόσωπο τού Χριστού, αυξάνει τη γνώση τής υποστάσεώς του και μάς γεμίζει με θαυμαστή παρηγορία!

Τόσα χρόνια, παρατηρώντας πόσες χιλιάδες και εκατομμύρια ψυχές καταφεύγετε στις καταγραφές μου διψώντας για τον ίδιο τον Θεό και αναζητώντας μία γεύση τής παρουσίας Του, θέλησα να προσθέσω ακόμη ένα φωτεινό δρόμο, ακόμη μια υψιπετή έκφραση τής ποιητικής τέχνης για το Δεύτερο Πρόσωπο τής Παναγίας Τριάδος, τον Υιό και Λόγο τού Θεού! Στον Ικετήριο Κανόνα η επανειλημμένη από τον Υμνογράφο επίκληση τού επιγείου ονόματος τού Χριστού: «Ἰησοῦ, Ἰησοῦ μου» –κατά την μονολόγιστη ευχή– μάς φανερώνει ότι ο υψηλός Θεός δεν είναι απών από τη ζωή μας, δεν αδιαφορεί για εμάς, αλλά αποτελεί τον προσφιλέστερο οικείο μας.

Να, λοιπόν, ένα ακόμη μονοπάτι προς το επέκεινα, ένας ακόμη δίαυλος επικοινωνίας με τον ίδιο τον Θεό. Αν συναντήσετε δάκρυα, μη διστάσετε· αν σας φανεί κοινότοπο, μην αδιαφορήσετε· αν δε συναντήσετε τον ίδιο τον Χριστό, μην απογοητευτείτε. Είστε ήδη μέσα Του. Ζούμε όλοι και υπάρχουμε μέσα στο «τώρα» τού αιώνιου Θεού. Όλα είναι «τώρα». Όλα είναι «σήμερα». Όλα είναι Αυτός! Ὁ αὐτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας!

Η ζωή μας χειμάζεται συχνά από τρικυμίες, βάσανα και πειρασμούς. Γι’ αυτό, αναζητούμε με αγωνία την άμεση, την αισθητή παρουσία τού Προσώπου Του, τη λύτρωση που πηγάζει μόνο από την παντοδύναμη ισχύ Του. Μια πολύ χαρακτηριστική ιστορία επισημαίνει με τον πιο εμφατικό τρόπο την καταλυτική παρουσία τού Κυρίου στους σκοπέλους τής ζωής μας: «Ένα βράδυ ονειρεύτηκα ότι περπατούσα στην ακρογιαλιά με τον Κύριο. Κατά την πορεία μας παρατηρούσα ότι σχηματίζονταν δυο ζευγάρια πατημασιές πάνω στην άμμο. Το ένα ζευγάρι ήταν το δικό μου και το άλλο τού Κυρίου. Ξαφνικά, άρχισαν να περνούν από μπροστά μου πολλές σκηνές από τη ζωή μου. Ταυτόχρονα, παρατηρούσα ότι, μετά από κάθε σκηνή που έφευγε, άλλοτε υπήρχαν δύο ζευγάρια πατημασιές και άλλοτε μόνο ένα… Συνειδητοποίησα τότε ότι, κατά την διάρκεια των πιο δύσκολων περιόδων τής ζωής μου, όταν υπέφερα από αγωνία, λύπη, και απόγνωση, έβλεπα μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές στην άμμο. Τότε είπα στον Κύριο: «Μου υποσχέθηκες, Κύριε, πως αν σε ακολουθούσα, θα ήσουν πάντα δίπλα μου. Αλλά έχω παρατηρήσει πως, όταν περνούσα τις μεγάλες μου δοκιμασίες στην ζωή, χάνονταν τα ίχνη των ποδιών σου. Γιατί, όταν σε είχα ανάγκη πιο πολύ, δεν ήσουν δίπλα μου;» Και ο Κύριος απάντησε: «Καλό μου παιδί, σε αγαπώ και δεν σε άφησα ποτέ. Σε όλες τις στιγμές τής ζωής σου ήμουν πάντα δίπλα σου. Στις ώρες τής δοκιμασίας και τού πόνου, που βλέπεις μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές, τα δικά μου ίχνη ήταν. Τα δικά σου πόδια δεν άφησαν ίχνη στην άμμο, γιατί σε κουβαλούσα κρατώντας σε στην αγκαλιά μου»!

Παρότι καταγινόμαστε με τα επίγεια, μιλάμε εν τούτοις συχνά για τη Βασιλεία τού Θεού. Ο καθένας μας έχει μέσα του μιαν εικόνα της, ίσως μία πρόγευσή της. Εύχομαι ολοκαρδίως ο Κανόνας αυτός να εικονίσει μέσα μας τη Βασιλεία τού Θεού και να κατευθύνει τα διαβήματά μας προς την οδό τής σωτηρίας μας, στη μέλλουσα ένδυση τής ευπρέπειας τής αφθαρσίας. Ώστε αυτό το «μετά», να μεταβληθεί σε εκείνο το «τώρα» τού Παραδείσου, το προ τής παρακοής, και να υπάρχουμε στο αιώνιο «σήμερα», απαλλαγμένοι από το πεπερασμένο τού χώρου και τού χρόνου, μέσα στο φως τής δόξας Του!

Γένοιτο, Κύριε!

Πέτρος Γαϊτάνος

Αθήνα, 22 Μαρτίου 2026 μ.Χ.