Διαβάζω εδώ και πολλά χρόνια τα βιβλία του Γέροντος Παϊσίου, γιατί ο λόγος του είναι ιδιαίτερα συναρπαστικός και σύγχρονος, ενώ ταυτόχρονα διαπερνάται εγκάρσια και καθοριστικά από την πατερική και ασκητική γλώσσα του Πνεύματος.

Ήταν το 1982 που πήγα πρώτη φορά στο Άγιον Όρος και περπατώντας περιηγούμενος στα μοναστήρια του σεπτού τόπου ένας από την παρέα μας είπε να πάμε στο κελί ενός άγιου γέροντα που λέγεται Παΐσιος για να πάρουμε ευλογία. Τελικά δεν πήγαμε, αργότερα όμως, έπειτα από περίπου 20 χρόνια, συναντηθήκαμε πνευματικά με τον Γέροντα μέσα από την παρακαταθήκη του βίου και των λόγων του.

Από τότε αγαπώ και σέβομαι ιδιαιτέρως αυτόν τον Γέροντα, του οποίου πριν από λίγους μήνες έγινε η αγιοκατάταξη!

Ανακηρύχθηκε Άγιος!

Είναι πολύ όμορφο αυτό γιατί του άξιζε, αλλά και γιατί οι άνθρωποι ευλογημένα «βίασαν» την ανακήρυξη αυτή προς πανήγυρη και άφθονο πνευματικό όφελος των ανθρώπων. Αξία έχει όχι το ότι εμείς οι γήινοι πολίτες τον αγιοποιήσαμε, αλλά πολύ περισσότερο που οι ουράνιες δυνάμεις επαναδημότευσαν ακόμη μια αληθινά μετανοούσα ψυχή, κι έτσι αυξάνεται εντυπωσιακά η ανθρώπινη αξιοσύνη μας στους ουρανούς κι εμείς γινόμαστε ακόμη πιο δυνατοί για τον αγώνα και τη σωτηρία της δικής μας ψυχής.

Ακόμη ένας συνάνθρωπός μας έγινε Άγιος! Ας χαρούμε, ας δοξάσουμε τον Θεό μας τον τριαδικό και ας μιμηθούμε τον Γέροντα ώστε να αγιάσουμε κι εμείς, αμήν.

Ο λόγος του Γέροντα έχει ανεπεξέργαστα στοιχεία άκτιστων εννοιών που προκύπτουν από τη μελέτη και τη γνώση των Γραφών, όπως και της πατερικής παρακαταθήκης, τα οποία έκανε βίωμα.

Αυτό με συνάρπασε και με παρακίνησε να κάνω αυτή τη δουλειά. Οι χαραμάδες της αλήθειας μεταξύ του κτιστού και του άκτιστου κόσμου, τα λόγια του, έχουν συνέπεια όχι μόνον πνευματικής παράδοσης αλλά ιδιαιτέρως σύγχρονης πρακτικής και αντίληψης αυτής.

Έτσι δεν έγινε τυχαία ο πιο αγαπητός Άγιος των χρόνων μας, γιατί, όσο κι αν δεν το γνωρίζουμε, ωστόσο, συνεχώς γίνονται νέες αγιοκατατάξεις άξιων συνανθρώπων μας, που μας κάνουν περήφανους στους Ουρανούς.

Τέλος, επιτρέψτε μου να πω ότι διαβάζοντας τον βίο ειδικότερα αλλά και τα λόγια του άγιου γέροντα πολλές φορές συγκινήθηκα και χάρηκα, επαναπροσδιόρισα τους στόχους της ψυχής μου με μια σύγχρονη ματιά, βασισμένη στην αιώνια παράδοση του Πνεύματος, έβαλα σε μια σωστότερη και πιο έμπιστη κατεύθυνση την πυξίδα της καρδιάς μου.

Στις απλοϊκές εκφράσεις του Γέροντα θαύμασα την ελπίδα που πηγάζει από κάθε λόγο που εμπνέει το Άγιο Πνεύμα, μια ελπίδα και ένα τέλειο φως που χαραμάδες ή πόρτες ορθάνοιχτες του «χώρου Του» μπορούμε να δούμε στα λόγια του άξιου Γέροντα, γιατί ο Άγιος Παΐσιος έδωσε αίμα και πήρε Πνεύμα, έγινε θυσία για τον Θεό και για εμάς!

Πόσα στερήθηκε, πόσα αφαίρεσε από αυτόν και τα παραχώρησε στους συνανθρώπους του, πόσον αγώνα με το εγώ του έκανε, πόσο ταλαιπωρήθηκε και πόσο ξανά και ξανά πόνεσε συναναστρεφόμενος τους πονεμένους ανθρώπους της εποχής του.

Σκέφτομαι πόσο αγωνίστηκε και πόσες μυριάδες στιγμές πάλεψε ταπεινώνοντας τον εαυτό του σε κάθε του βήμα σε όλο τον βίο του, τι δύναμη και παρρησία στον Θεό είχε από αυτόν τον αγώνα η προσευχή του στην ανθρωπότητα, πόσα δάκρυα να τρέξουν από τα μάτια μου, από αυτό το ευλογημένο παράπονο που νιώθω, αυτή η ευλογημένη «αδικία» συνεχώς στις γωνιές της κρυφής προσευχής και του πόνου του όσο ανέπνεε μαζί μας, αχ, ευλογημένε Γέροντα και Άγιε, σε ευχαριστούμε πολύ! Πάρα πολύ! Δόξα στο όνομα του πανάγιου Πατέρα μας, του Υιού & του Αγίου Πνεύματος, του πανευλογημένου Άγιου Τριαδικού μας Θεού, Αυτού που είναι η ελπίδα και η πιστότητα της σωτηρίας μας, δόξα στο όνομά Του, που εφαρμόζει έμπρακτα από αυτή τη ζωή με την τέλεια σοφία Του τις ιερές υποσχέσεις Του για τον στόχο της ζωής μας με τον κατά χάριν αγιασμό – τη θέωσή μας και την ολοκλήρωσή του με το καθ’ ομοίωσίν μας στην ευλογημένη και τέλεια φύση Του!

Ας είναι η εργασία μου αυτή σαν ένα ταξίδι στον χρόνο τον άχρονο, που θα εστιαστεί σε ένα από αυτά τα απογεύματα όπου με πόνο κρυφά εκεί κάπου κοντά στην Παναγούδα ο Γέροντας προσεύχεται και γράφει, κι εμείς ολόκαρδα καταφιλούμε τα ευλογημένα του χέρια αφήνοντας σιγά και πυκνά να ακουστεί στην αιωνιότητα το περίσσευμα της καρδιάς μας: «Αγιέ μας άξιε και καλέ, από τα βάθη της ύπαρξής μας ευχόμαστε για σένα και σε ευχαριστούμε! Για το τότε, το τώρα και το πάντα… πρέσβευε υπέρ ημών».

Με πόνο & χαρά

Πέτρος Γαϊτάνος 

Αθήνα, 21 Μαΐου 2015 μ.Χ.