Ήταν όνειρο μου να κάνω ένα τέτοιο δίσκο 11 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου που έκανα με ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας.
Από τότε έχω καταγράψει σε 5 cdsκάποιες από τις πιο σημαντικές γιορτές και πρόσωπα της Χριστιανοσύνης , αισθάνομαι πως μετά από αυτό τον κύκλο των 11 χρόνων, των 5 δίσκων και δεκάδων συναυλιών σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό με ύμνους θα πρέπει να μοιραστώ με τον κόσμο κάτι που από παιδί θέλω να κάνω και έχει σχέση με τα Πάθη του Χριστού.

Nα ταξιδέψω σε έναν όχι τόσο καθημερινό κόσμο μέσα από ήχους λόγια και μελωδίες, χρησιμοποιώντας και τη σύγχρονη τεχνολογία, τους ακροατές. 

Αυτό είναι ένα έργο που το έκανα με σκοπό να συγκρατήσω την πυκνή αίσθηση των Παθών, σε μια μοναδική, αποκαλυπτική, πρωτόγνωρη συρραφή λόγου, μουσικής και βαθύτερης αίσθησης.

Εντόπισα με το αδύναμο μυαλό μου, και συγχωρέστε με για το θάρρος, την ενέργεια και την κράτησα σφιχτά, μέσα σε μια απίστευτα οδυνηρή ισορροπία, αλλά με οδηγό την καθαρή αγάπη μου σε ό,τι αφορά τον Θεό, Τον Έναν, Τον συγκεκριμένο, που μοναδικά ονομάτισε την ουσία και καρφώθηκε στη σφαίρα την υλική, στη σφαίρα τη νοητή και την ασύλληπτη, εκεί όπου κατοικεί και γνώριμα περνάς από τη γειτονιά Του.

Άλλωστε τα είπε όλα και είναι ακόμη εκεί, όπου κι αν τον αναζητήσουμε, καθηλωμένος και άκρως ταπεινωμένος στο σταυρό για μας, δείχνοντάς μας πως όσο τείνουμε προς το τίποτα, το όλον ανοίγεται μέσα από φώτα σωστικά, ανατέλλοντας τον νέο, τον αιώνιο, τον ασφαλή, τον αληθινό και άξιο κόσμο, αυτόν τον κόσμο που σκοπό του έχει να υπηρετήσει και να αναδείξει την μεγαλοσύνη του ανθρώπου, φυλάσσοντας έντονα και σταθερά την εικόνα με τελικό σκοπό την ομοίωση και θέωσή του. 

Θυμάμαι τις μέρες των Παθών πήγαινα στην εκκλησία και ποτιζόμουν από τον τέλειο λόγο και την ουράνια μελωδία των ύμνων, βαθύτερα, όμως, από την καθαρότητα και την σωτήρια πορεία του Χριστού μέσα από τη Θυσία στη Λύτρωση, στην αληθινή ζωή.
Έβλεπα τις ταινίες με τα Πάθη στην τηλεόραση και συνδίαζα όλες αυτές τις εμπειρίες μου φτιάχνοντας το δικό μου σκηνικό, όταν ήμουν μόνος κρατούσα αυτή την συγκλονιστική έκφραση και ταξίδευα στην αλήθεια Του.
Ήταν σα μια κινηματογραφική ταινία, που με τη φαντασία μου την εκτόξευα στο άπειρο σύμπαν, πέρα από το χρόνο και το χώρο, αισθανόμουν στρατιές αγγέλων να δοξολογούν μέσα από την απόλυτη σιωπή του τίποτα, φώτα από πρωτόγνωρες αχτίδες, να ανοίγουν οι ουρανοί και μια ασφάλεια μέσα από μια τέλεια αγάπη να αγκαλιάζει τα πάντα, το τίποτα και το όλον, όλα γινόντουσαν ένα χαρούμενο παιχνίδι ελπίδας μέσα στα παιδικά μου μάτια, που γέμιζαν δάκρυα και πόνο αισθανόμενος τη θυσία του Θεού, βλέποντας το Θεό στην άκρα ταπείνωση, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη μοναδική και σίγουρη ελπίδα.
Από τότε, όλο και διευρύνεται η ματιά και η αίσθησή μου σε ό,τι αφορά την συνείδηση των Παθών και της Ανάστασης του Κυρίου, διατηρείται, όμως, η καθαρή εκείνη παιδική ματιά της αίσθησης, όχι της κτιστής όρασης.
Αισθάνομαι πως εκεί κατοικεί ο Ιούδας μου.., ο Γολγοθάς μου, εκεί μόνιμα μένει καρφωμένος ο σταυρός του Χριστού κι Εκείνος πάντα εκεί να τραντάζει με τον τέλειο παραδειγματισμό της ταπείνωσής Του και να αποκαλύπτει την τέλεια Αγάπη οριοθετώντας απόλυτα την Αλήθεια και το νόημα της αιώνιας ζωής.
Από τότε ένιωσα εφάπαξ μέσα μου βαθιά πως δε θέλω να καταλάβω, να μάθω, να ψάξω τίποτα, μου αρκούσε που Τον αισθανόμουν, που εναρμονιζόμουν τέλεια στην αιώνια ροή της πηγής μου.
Σε αυτό το cdμου δίνεται η ευκαιρία να κάνω ήχο αυτό τον ουράνιο κόσμο που έχω μπροστά μου, όσο είναι δυνατόν, βέβαια, να αποκαλυφθεί αυτό μέσα από την στενότητα και αδυναμία της κτιστής διαδικασίας.

Μου δίνεται η ευκαιρία να μοιραστώ αυτή την ανείπωτη χαρά και να μεταλάβω, να βουτήξω τον κόσμο στο <<παραμύθι μου>>, στην αλήθεια μου, να τον παρασύρω στον πελώριο ουρανό του χωριού μου, εκεί που όλα έχουν τη δική τους θέση μέσα σε μια άπιαστη αστάθεια, εκεί που θέλω να έχω μαζί μου και άλλους ταξιδιώτες στο ατέλειωτο ταξίδι του ασύλληπτου, μα του αισθητού, έξω από τη γνώση και τη νόηση.

Καλώς ήρθατε στον κόσμο μου.

Στο δίσκο αυτόν έβαλα  και δύο παραδοσιακά τραγούδια που τα λέει ο λαός μας τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Πέρα από την καταγραφή τους, θέλω να τιμήσω και να μοιραστώ μαζί σας αυτή την έκφραση των προγόνων μας, που μπορεί να μην ελίσσεται στον κυρίως χώρο της θεϊκής αντίληψης, είναι, όμως, ταπεινά εκφρασμένος  από την ψυχούλα των γυναικών κατά το πλείστον όλης της Ελλάδας χρόνια πολλά τώρα, για να τιμήσει τη θυσία του Χριστού.

Τα τραγούδια αυτά συναντώνται με παραλλαγές, όπως συχνά γίνεται, σε μελωδία και στίχους σε όλη τη χώρα.

Στο χωριό μου, τα Κοκκινόγεια της Δράμας, όταν ήμουν μικρός οι γυναίκες ξενυχτούσαν τον Επιτάφιο τη Μεγάλη Πέμπτη τραγουδώντας το ΄΄Σήμερα μαύρος ουρανός ΄΄ και αυτό με γλύκαινε πολύ.

Όλες σχεδόν οι ελληνίδες,  δεκάδες χρόνια τώρα, αυτό το βράδυ, μετά από τις δουλειές του σπιτιού, τα μαγειρέματα και τα γλυκά του Πάσχα, τη φροντίδα και την τεράστια αγκαλιά αγάπης & θυσίας  προς την οικογένεια, που πάγια παρέχουν με μεγάλη καρδιά, πάνε με τα ταλαιπωρημένα χέρια και την τακτοποιημένη ψυχή τους να διατηρήσουν τις παραδόσεις που αμίλητα κράτησαν από τις μάνες και τις γιαγιάδες τους, στην εκκλησία για να κάνουν παρέα στον τεθνεώτα Θεό, τον Χριστό.

Μέσα από την ευλογία, που με τεράστια δύναμη έλκει η μάνα, άνοιξε το στόμα της για να πει κάτι που της αρμόζει, μια και οι ψαλμοί είναι για το στόμα των ανδρών.

Τι άλλο θα έβγαινε από αυτό το ευλογημένο και ιδιαίτερο στόμα αυτή τη στιγμή, εκτός  από το μοιρολόι ;

Μέσα στην αβάσταχτη δύναμη των βυζαντινών ύμνων, ας κάνουμε λίγο στην άκρη να ακούσουμε το δικό της τραγούδι, που μόνη της σύνθεσε και έβαλε τα λόγια, έτσι απλά, άλλωστε δεν έχει μάθει να κάθεται και κάθε στιγμή αυθόρμητα τη χρησιμοποιεί για να προσφέρει.

Εδώ ο Θεός της ξαναχαμογελά και τη διατηρεί στην αιωνιότητα και μέσα από αυτό.