Τα χρόνια περνούν και η παρουσία μας μέσα από λόγια, πράξεις και συμπεριφορές καταγράφει και ολοκληρώνει το άγνωστο ψηφιδωτό της πορείας μας.

Εμείς οι καλλιτέχνες την πορεία μας τη μοιραζόμαστε με όλο τον κόσμο, όταν μάλιστα το έργο της τέχνης μας είναι εμπνευσμένο και ενεργοποιημένο για τον κοινωνικό ρόλο.

Μου φαίνεται τόσο ενδιαφέρον να περνούν τα χρόνια και να δένει όλο και περισσότερο το απόσταγμα αυτών των στοιχείων που χαρακτηρίζουν την παρουσία μου, ειδικά τη μουσική, που καρπούς της αναζητώ και ανακαλύπτω πολλές φορές μέσα από την αίσθηση του κόσμου.

Όταν ακούω να μου λέει την αίσθηση και την εμπειρία του κάποιος σε σχέση με τη δημιουργία μου και το πώς έχει επηρεάσει τη ζωή του, είναι σα να έχω δώσει κάτι ανυποψίαστα σε κάποιον κι αυτός να αισθάνεται άβολα που το κρατά, αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσει πως δεν του ανήκε εξ αρχής…

Είναι μαγικό όλο αυτό το ταξίδι, που φαίνεται ισχυρό όταν το ζεις, ενώ απλοποιείται όσο περνούν τα χρόνια, σαν έναν έρωτα γεμάτο υποσχέσεις και όρκους, θυσίες και ψίθυρους στοργής, ένταση και απόγνωση.

Όλα τόσο δυνατά μα τόσο μακρινά και ανίσχυρα όταν περνούν με τον ασυγκράτητο, αδυσώπητο χρόνο.

Ό,τι μένει από τον έρωτα είναι ό,τι αφορά την ανθρώπινη προσέγγιση και τίποτα από την περαστική ψευδαίσθηση.

Κάπως έτσι αισθάνομαι και με όλα αυτά που ερμήνευσα αυτά τα  χρόνια στην καριέρα μου, συναυλίες σε όλο τον πλανήτη, χιλιάδες θεατές, εμφανίσεις στα ΜΜΕ με εκατομμύρια πολλές φορές τηλεθεατές και χιλιάδες θεατές και αναγνώστες, δηλώσεις άλλων συνταξιδιωτών καλλιτεχνών από όλους τους χώρους, αλήθεια και ψέμα μπλεγμένα, εντυπώσεις και ματαιότητες, όνειρα και βιώματα καταξίωσης.

Κύκλοι άγνωστοι, αλλά και γνωστοί, η ιστορία κύκλους κάνει και ο άνθρωπος αδιόρθωτος.

Πότε σαν πρωταγωνιστής, πότε σα θεατής, έζησα το έως τώρα ταξίδι μου, με τους ανθρώπους να αμφισβητούν ό,τι δεν κατανοούν και δεν τους ταιριάζει και να κρατούν ό,τι στην άξια ή ανάξια αναζήτησή τους τονίζει τα χρώματα της ταυτότητας που «εξέδωσαν» με την αυθόρμητη ένταξή τους στην κοινωνία.

Παρακολουθώ τις πορείες και το τέλος πολλών καλλιτεχνών εντός και εκτός της χώρας μου, μια περίεργη γεύση μου μένει και προσπαθώ να ξεκαθαρίσω τα από δω και πέρα, απλότητα, άξιο υλικό, αυτό που υπηρετεί τις αξίες, τις ανώτερες, του ανθρώπου, με κέντρο το Θεό, λιγότερη ματαιότητα, γιατί όχι, ακόμη λιγότερη υλοφροσύνη, κατανόηση της αγωνίας των γύρω καλλιτεχνών να γεμίσουν τα αγέμιστα μέρη τους και την ανασφάλειά τους, κατανόηση της ατελούς προσέγγισης όλων μας.

Κλείνοντας σχεδόν 20 χρόνια στην Ελληνική δισκογραφία, καταγράφοντας με συνέπεια και μεράκι τα τρία βασικά και χρήσιμα είδη μουσικής, το σύγχρονο, το παραδοσιακό και το εκκλησιαστικό-Βυζαντινό, συνειδητοποιώ πόσο διαφορετικά πράγματα ταίριαξα στη φωνή, την έκφραση και τη συνείδηση της θέσης μου σε αυτή την πορεία.

Χαίρομαι, όμως, που έχω ασχοληθεί με τόσα πολλά είδη, ταυτόχρονα, ουσιαστικά, δημιουργικά και πετυχημένα. Ταυτόχρονα, γιατί δε μπορώ χωρίς ένα από αυτά, αφού με αφορούν και δεν τα ερμηνεύω σαν καλλιτεχνική απλά ανησυχία, ουσιαστικά, γιατί βρίσκω όλο και πιο καθαρά το στόχο μου και η χαρά με αγκαλιάζει πιστά και γνώριμα στην ήσυχη ζωή μου, δημιουργικά, γιατί η ζωή μου ήταν και είναι γεμάτη από άξια και αποκαλυπτική δημιουργία, αφού μου κλείνει τον κύκλο της αιώνιας ασύλληπτης αναζήτησής μου,  πετυχημένα, γιατί οι συνάνθρωποί μου συντονίζονται συχνά στις συχνότητες τις δικές μου, αλλά ευτυχώς και βασικά στη συχνότητα της ζωής, που είναι η πηγή της έμπνευσής μου.

Αυτή η κασετίνα περιλαμβάνει τα πιο ισχυρά και πετυχημένα δείγματα της δουλειάς μου, της έκφρασής μου, του ευρύτερου χαρακτήρα του Πέτρου. 

Επιτρέψτε μου να τα εναποθέσω, μέσα στις ταχύτητες της εποχής, απαλά κάπου δίπλα σας. Ό,τι είναι θέλημά Του ας μείνει σε όλους μας εκεί να ηχεί και να μας εκφράζει όπως του είναι ταμένο. Έτυχε να το τραγουδώ, έτυχε να το ακούτε.

Καλά μας ταξίδια. 

Πέτρος Γαϊτάνος

Ιανουάριος 2009 μ.Χ.